پروردگارم..!! من آنم که در خلوت خویش از تو شرم نکردم و در آشکارا تو را ناظر بر اعمال خویش نپنداشتم...

من آنم که به خاطر نادانی خویش فرمان تو را نراندم و آشکارا گناه کردم و از تو شرمسار نگشتم...

تو با من بودی اما از تو شرم نکردم و تو مرا می بینی ولی حرمت نگاه تو را نگه نداشتم !

آن چنان عقوبت گناه را از من دور کردی که گویا از من حیا می کنی!!!

با کدامین کردار، غم و اندوه و نداری خویش را بر تو گویم ؟آیا با چهره ای که حیا و شرمساریش از تو اندک است؟!!

پوشش و غفران تو مرا به کم حیایی فرا خواند...شاید به خاطر کم حیایی من از تو ، مجازاتم نمودی و توفیق مناجات و دعا و توجه در نماز را از من گرفتی.

خدایا! عذر خواهم از اینکه در مقابل تو می ایستم و از خود سخن می گویم و خود را چیزی به حساب می آورم که تو را شکر کند، و در مقابل تو بایستد و خود را طرف مقابل به حساب آورد.

خدایا! دل شکسته ام، زجر کشیده ام، ظلمت زده ام، و از همه چیز نا امیدو از بازی سرنوشت مایوسم، در مقابل آینده تیره و مبهم و تاریک فرو رفته ام ، تنها تو را می شناسم ، تنها به سوی تو می آیم، تنها با تو راز و نیاز می کنم !

منم بنده ای که به عذرخواهی بر درگاهت آمده ام و از روی شرمساری از تو طلب آمرزش می کنم و از تو امیدوارانه طلب بخشایش دارم..

خدایا! از تو می خواهم طبعم را چنان بلند کنی که در برابر هیچ چیز جز تو تسلیم نشوم، دنیا مرا نفریبد ، خودخواهی کورم نکند، سیاهی گناه و فساد و تهمت و دروغ و غیبت ، قلبم را تیره و تار ننماید.

خدایا! به من آنقدر ظرفیت بده که در برابر پیروزی ها سر مست و مغرور نشوم !

خدایا! کاری کن تا کوچکی و بیچارگی خویش را فرا موش نکنم و در برابر عظمت تو خود را .